Wracam z samymi dobrymi newsami. Mam nowego laptopa i pełno zapału do pracy. Jeszcze uczę się rozmieszczenia tej klawiatury, ale to już najmniejszy problem. Post mógłby być już wczoraj, ale że nie miałam wifi i ratował mnie tylko internet w telefonie, to nie mogłam na nim praktycznie nic zrobić. Ale problemów już nie ma, internet śmiga jak szalony, nic tylko pisać i dodawać zdjęcia. Kilka nowych fajnych serii postów się szykuje, ale dzisiaj mam dla was aż dwie zaległe relacje. Jak wspominałam ostatnio, 25 sierpnia ruszyłyśmy w tripa na koncert Violetty. Fakt, czułam się tam trochę staro, ale zabawa była świetna. Mogłam wcześniej słuchać więcej tych piosenek, to przynajmniej umiałabym teksty, ale i tak jestem pod wrażeniem całego show. Zdecydowanie wolę zamknięte koncerty, starannie przygotowane, wyćwiczone. To ma być taki muzyczny spektakl. A oni wszyscy są tacy śliczni, że jeju *.*

Tak więc uważam to za jedno z najfajniejszych wspomnień tych wakacji. Moje urodziny chyba nie mogą się już do nich zaliczyć. Mimo że 18 lat skończyłam 27 sierpnia to imprezkę nad wodą zrobiłam tydzień później, bo wszyscy woleli iść na koncerty niż do mnie ;(

Ale i tak było bardzo spoko, jedynym minusem była chyba pogoda, przez którą cały dzień się stresowałam. Sprawdzałam ją na internecie co godzinę i wzroku nie odrywałam od okna. Trochę paranoja, ale w końcu i tak wyszło słońce. 10 stopni w nocy wcale mi nie przeszkadzało. Tylko teraz trochę ciężko mi się oddycha przez zatkany nos. 

Ogólnie to chciałam dość dużo rzeczy na nią zrobić sama. Miało być kolorowo i fajnie. Impreza była w piątek, a ja w środę zorientowałam się, że przecież nic nie mam poza tymi różowymi pomponami. Trochę musiałam przysiąść, ale zdążyłam wszystko ogarnąć. Butelkowana woda, świeczniki i inne ozdobne pierdetki. Moim zdaniem takie właśnie rzeczy nadają charakter imprezie, więc się uparłam i zrobiłam wszystko jak trzeba. To nawet nie było takie trudne. Przydatne w wielu sprawach okazały się bibułki niekarbowane z Carrefoura za 30r. Po co mi marmury i diamenty jak mam bibułę. 

Impreza w sumie trwała do 12 następnego dnia, bo później większość zwaliła mi się na noc do domu. W rezultacie spaliśmy na kupie. To znaczy na podłodze w sumie. Wiecie o co chodzi. 

Także jestem nową dorosłą w blogosferze. Pora kolejny raz zmienić wiek w opisie. Zaczynam czuć się tutaj coraz starzej, ale i tak was tu nie zostawię <3

Teraz obczajcie zdjęcia i dawajcie znać co tam, jak tam. See ya ❤

A za piękne zdjęcia dziękujemy Gabrysi! 

http://gabrielawolowiec.blogspot.com/

Krótki wypad w góry- udany. W końcu mogłam połączyć rzeczy, na których zależało mi najbardziej. Mieszkałam w domku z bali i pokoju świeżo po remoncie. 

Warunki idealne i niedaleko do centrum. Nie miałam nic lepszego do roboty tylko latanie na Krupówki co wieczór. Po pierwszym dniu trochę ciężko się szło. Zakwasy nie są fajne. Ale jestem z siebie dumna, bo chodziłam po górach w Tomsach i nie dość, że przeżyłam to nawet niczego sobie nie złamałam. Weekend minął przyjemnie. Zaczynając od Kasprowego Wierchu, przez udział w wyzwaniu Pepsi (wybrałam Colę of kors), po małe urodzinki mojej mamusi. Ale hitem niedzieli było minięcie na ulicy Zuzy Kołodziejczyk. Nigdy sobie nie wybaczę, że nie podeszłam. Byłoby selfie życia! Dalej sie jaram, jezu. 

Od wczoraj zaczynam trochę konkretniej zajmować się moimi osiemnastkami. Wbrew pozorom strasznie dużo pierdół trzeba dopilnować. W dodatku ja, jako perfekcjonistka, nawymyślałam sobie nie wiadomo czego. Ma wyglądać pięknie, ale chyba przez tydzień nie ruszę się z domu żeby to wszystko ogarnąć (jak bym teraz gdzieś wychodziła hehe). Ale to będzie też dobra okazja, żeby zacząć tu jakieś DIY, bo aż sama się dziwię, że mam takie fajne pomysły.

Z jednej strony cieszę się, że mamy wolne, ale z drugiej kompletnie nic mi się nie chce. Wstawać, ubierać, nawet czesać. Cały dzień chodzę jak zombie, czuję się źle i jestem wiecznie głodna. Świetny początek wakacji. Jestem w domu tylko ciałem. Okey, byłam, bo od wczoraj staram się wrócić do świata żywych. W końcu gdzieś wyszłam, ubrałam się jak cywilizowany człowiek, wymalowałam i pokazałam się ludziom. Poszłam z siostrą na shake'a i w rezultacie dostały mi się w sumie dwa. Pamiętać- dzieciom: tylko lody. Ale wszystkiego trzeba w życiu próbować. Jeśli wszystko dojdzie do skutku, to za jakieś dwa tygodnie spędzę swoje pierwsze wakacje ze znajomymi. Może być na początku trochę ciężko, ale ja zawsze jestem pełna obaw. Na pewno niepotrzebnie, ale tak już mam. Muszę tylko ogarnąć coś, w czym będę mogła pokazać się "na plaży". Coś, w czym będę czuła się komfortowo. Najchętniej ubrałabym jakiś t-shirt i spodnie albo chociaż sukienkę. Moja figura sprawia mi najwięcej bólu w okresie wakacyjnym. Jest tyle pięknych bluzek odsłaniających brzuch, a akurat ja muszę go zakrywać. Rok temu nosiłam takie rzeczy, na zdjęciach na pewno je znajdziecie. Do tego spodnie z wysokim stanem i było ok. W tym roku wyglądam w tym jak beczka. Mówią, że ładnemu we wszystkim ładnie. U mnie się to niestety nie sprawdza. Nie wiem czy powodem jest figura czy po prostu nie jestem aż tak piękna. 

Czytając blogi dziewczyn w wieku zbliżonym do mojego widzę straszny kontrast w tematyce notek. Posty są zazwyczaj pisane na zasadzie "przesyłam wam pozytywną energię". Ja to miejsce traktuję jako swoją małą świątynię. Miejsce, gdzie jestem tylko i wyłącznie ja. Moje wspomnienia, moje myśli, to, co we mnie siedzi. Nie chcę w was ładować sztucznej "energii", bo sami widzicie po dzisiejszym wstępie- nie należę do zbyt energicznych osób. Faktycznie- mam takie momenty, kiedy ciągle coś się dzieje, mam masę pomysłów i chęci do ich realizacji, ale to tylko chwilowe. Nie chcę pokazywać wam rzeczy typu DIY, bo się na tym kompletnie nie znam, dlatego nie rozumiem dziewczyn które robią coś takiego na swoich blogach, a tak naprawdę na widok tych "cudeniek", które stworzyły zaczynam wątpić w ten świat. Podchodzę do tego zbyt krytycznie? Możliwe. Jestem krytyczna też w stosunku do samej siebie, więc spokojnie. Taka miła blondyneczka, a tyle w niej negatywnych emocji!

A już jutro czeka mnie pobudka o 4:30!

(moja filozofia, możesz przewinąć dalej) >>>Czasami trzeba się trochę pomartwić i podenerwować, żeby później było lepiej. Wiecie co jest najlepsze w kłótniach? Chwile, kiedy patrzysz na tą osobę, uśmiechasz się i wiesz, że wszystko jest już w porządku. Czasami mam wrażenie, że gdybym wybrała inną szkołę, byłabym teraz nie tą osobą co teraz. Ciągle się uczę. I nie chodzi mi o książki, chociaż to też, oczywiście, ale nie w tym kontekście. Staram się być taka, jaka zawsze chciałam być. W zasadzie to efekty widzę dopiero teraz, i to niewielkie. Zaczęłam pracować nad sobą również fizycznie. Mam za dobą drugi domowy trening, jestem zmęczona i zadowolona. Żałuję, że nie zaczęłam tego wcześniej, teraz gonią mnie wakacje i obawiam się, że nie będę w stanie osiągnąć takich wyników, jakie sobie zamierzyłam. No cóż, będę próbować. Muszę zmienić swoje przyzwyczajenia, nastawienie i podejście do niektórych spraw, doskonale zdaję sobie z tego sprawę. Nie potrzebuję tego do szczęścia, bo w zasadzie to już czuję się szczęśliwa. Mam prawie wszystko, co niezbędne. Tylko ten przeklęty tłuszcz! Ale z nim sobie poradzę. Czasem jakiś głupi przypadek czy chwila złości może dać naprawdę dużo motywacji, mimo że często jest to bolesne. Swoją drogą, ćwiczenia też bolą, nie czuję brzucha. <<< (tyle)

Ale ok! Kończąc te, może niespajające się ze sobą wywody pochwalę się moją dzisiejszą wycieczką do Rzeszowa. Byliśmy w kinie na "Powstaniu warszawskim". Film oczywiście nie jest arcydziełem, bo z kronik raczej trudno byłoby coś takiego stworzyć, ale sam fakt, że każdy kadr to autentyczna scena z powstania, jest po prostu... nie do ogarnięcia. Patrzę na te osoby ciągle przypominając sobie, że to nie aktorzy. Trudno było oglądać go ze świadomością, że to nie kolejna wojenna produkcja. Szczerze mówiąc żaden film nie jest w stanie tak dobrze oddać tamtej rzeczywistości. Najbardziej szokujący jest kontrast pomiędzy początkiem powstania, a jego końcem. Najpierw- pełno przygotowań, ludzi, śmiechu, każdy wykonuje przydzielone mu zadanie, każdy jest pełen zapału, każdy w gotowości. Później- gruz. Gdzieniegdzie pojawiają się pojedyncze osoby... Film oczywiście warty obejrzenia, ale moim zdaniem powinno się do niego podchodzić z nieco innym podejściem. Jak do historii, która jest dokumentacją czegoś, co naprawdę się działo. 

Półtorej godziny czasu wolnego (czyt. sklepy i McDonald's) i szybki powrót do domu. Swoją drogą, byłam chyba w najgorszym Maku jaki odwiedziłam. Podchodzę do lady, proszę: kurczaka, frytki, colę, sos słodko-kwaśny i to wszystko na wynos. Co dostaję? Kurczaka. Przynajmniej tylko za niego zapłaciłam. No nie wiem, może ta pani była niedosłysząca, nie będę wnikać, ale w takim razie, co ona robi w McDonaldzie?

I właśnie przyszedł czas na pierwszy test z wytrzymałości umysłu. Siostra chce coś słodkiego. Nie zjadłam. Punkt dla mnie. No to jeszcze tylko kilka tygodni, lub miesięcy. A może całkiem nauczę się bez tego żyć? Dieta nie jest nawet taka zła!