Ostatnia notka była najgorszą w mojej blogowej karierze. Dlatego już jej nie zobaczycie. Nie wiem co sie stało, że ostatnio zajmuję się nołlajfieniem. Ale dziś ostatnia niedziela siedzenia w tym czymś i wracam do starych nawyków. Jakich starych... Tych sprzed dwóch tygodni. Od tego czasu też źle wychodzę na zdjęciach dlatego daję wam same stare. Szukam ochotnika do rozwinięcia mojej fotograficznej wizji. I pstrykania. Wszystko by było, gdybym miała większą chęć i czas. Ostatnio ciągle mam coś na głowie. Bez przerwy. Ale to ostatni taki tydzień. Zakończę gimbazę ze średnią na jaką zasłużę, póki co ostatkiem sił próbuję coś podbić wyżej.

Czasem potrzebuję takiego porządnego kopa żeby w końcu się za coś wziąć. Teraz to wszystko robię tak na odwal się. A to nie o to chodzi. Jak się coś lubi i jak robi się to nie tylko dla siebie to trzeba się przyłożyć. Przyznaję, że nienawidzę jak komentarz pod postem nie ma żadnego z nim związku. Wkurzające. A sama tak robię. Ale to przesada jak 12 komentarzy ma za zadanie tylko i wyłącznie promowanie czyjegoś bloga. Nie będę już tak robić. Wystarczą mi dwa słowa dotyczące notki i ja już wiem czy to ma wgl sens czy nie. Bo skoro ktoś ma gdzieś to co jest tu napisane i nie poświęci 5 minut na przeczytanie, to jak może pisać, że mam świetnego bloga? Bo wygląd ładny? W blogach chodzi o treść. A ja do tej treści muszę się przyłożyć. Jak jeszcze 2/3 tygodnie temu.

Przyznaję, że nie wchodzę na żadnego bloga, do którego link zostawiacie niżej. Żadnego. Mam blogi, które czytam regularnie. Czasem nawet kilka razy dziennie bo ktos jest tak szczęśliwy, że nie potrafi tego wytrzymać i non stop pisze jakie to życie jest wspaniałe. I dobrze. Dobrze, bo to jest od niego. Bo tak to ma wyglądać. Bo to przycjąga uwagę. Tak, o Alchemicznym mówię. To chyba jeden z nielicznych blogów, które nie są tak puste jak większość tych nastolatkowych robótek. Czasem też piszę bez sensu. Byle było. Dziś, teraz nie. Teraz piszę co myślę. I tak ma zostać. Tylko muszę to sobie wpoić. Dlatego skończyłam z pisaniem o modzie. Bo to było puste. Bez wartościowego przekazu. Bez jakiegokolwiek przekazu. Żeby nacieszyć oko. A ja chcę iść w inną stronę. Alex, ogarnij się.

To trzeba czytać. 

Czwarty czerwca. Powolne odliczenie do wakacji. Wakacji. Dziś to konkretny monsun zaskoczył. Ale po kolei. W sobotę mieliśmy dzień dziecka, ale ja na zakupach byłam już w piątek. Wypatrzyłam sobie pomarańczową koszulę i okulary w Reserved. W Empiku kupiłam 2 obrazy. A raczej obraz i obrazek na ścianę. Jestem zadowolona. Ale co tam dzień dziecka. Jeszcze będę go obchodzić 2 razy. Potem już sama sobie będę sprawiać prezenty. Przejdźmy do dnia dzisiejszego czyli Dnia Sportu w naszej szkole. Cała hołota poszła na Orlik i grała. We wszystko co się da. Nie no dobra, przesadziłam. Dziewczyny siatkówka i ringo. Chłopaki piłka nożna i przeciąganie liny. Dodatkowo dla chętnych biegi. W siatkówce wygrał oczywiście nie kto inny tylko moja cudna klasa. Hmm... w sumie to jednak nie było takie oczywiste. To raczej totalne zaskoczenie bo zawsze myślałyśmy, że nie umiemy grać, a poziomem jesteśmy daleko za innymi klasami. Jak widać, nie bardzo. To dobrze. Bardzo dobrze. No no... fajnie było. Musieliśmy potem uciekać przed deszczem. Dwie lekcje- nie lekcje i koniec. Znów deszcz. Już myślałam, że nie dojdę. Spodnie mokre po kolana. O trampkach nie wspomnę. 

Ale dobra, to informacje bieżące. Tak na szybko, żeby was nie zaniedbywać. Przez najbliższe 7 dni dodam jakąś mądrość i zdjęcia. Mam taką nadzieję. Póki co dam wam pełno mnie. Alexy, wszędzie Alexy. Uśmiech.

Gify robię w Gifpalu. Można się domyślić, ale wiem, że i tak byłoby dużo pytań. 

Lajkujcie facebooka, klikajcie bloglovina, pytajcie na asku. To Tyle.

O rany. Nie dociera do mnie jeszcze, że kończy się szkoła. Właściwie to ten czerwiec będzie dziwny. W szkole mało kto. Ostatnie poprawianie. Angielski, chemia, matematyka, biologia. Większość chyba załatwię w przyszłym tygodniu. Mam taką nadzieję. Ale tyle o szkole. Nie, nie mam zamiaru poświęcać tego miejsca na zwierzanie się ze szkolnych rozterek. Z resztą, teraz to i tak wszystko jest takie... rozwalone. Nie umiem sobie tego posklejać. Youtube się zacina. Do tego doszło, że nie mam o czym pisać. To jest straszne. Dzień w dzień jest to samo. Teraz pół komentarzy o tym, że też tak macie. Wiem, moje życie jest takie szalone. Poszłam dziś na spacer z mamą i siostrą. Jutro święto, więc trzeba było siostrze kwiatki pozbierać. Kwiatki są. Obolałe nogi również. Zrobiłyśmy 2,5km. Obeszłyśmy wszystkie pola, stawy i tak dalej. Powiedzmy, że to w ramach odchudzania. Bo pasowałoby trochę zrzucić. Tak, zdjęcie moje. Uśmiech.

Czyżby coś się w końcu normowało? Mam nadzieję, bo mam już dość skakania to w jedną, to w drugą stronę. Raz jest dobrze, raz źle. Można szału dostać. Póki co uczę się na sprawdziany, piję zimną herbatę, słucham dołującej muzyki. Ostatnie dwa tygodnie to jedna, wielka huśtawka emocjonalna. Nie tylko ja to zauważyłam. Chciałabym gdzieś pójść, ale jest zimno. Mam pomysł na świetne zdjęcie. Jedno. Ale jest zimno. Ostatnio coś się we mnie zmienia. Nawet czeszę się inaczej. Teraz robię sobie taką listę. Co lubię, co nie. Jaka jestem, jaka nie. Co toleruję, czego nie. W głowie. Próbuję za wszystkim nadążyć. Kończy się maj. O mijającym czasie już pisałam. Nie będę powielać tematu. Mam ochotę iść spać. Wstać. Wziąć prysznic. Zrobić sobie włosy, wymalować się. Fajnie ubrać. Fajnie się poczuć. Taka mała rzecz, a cieszy. Ale jest mała przeszkoda. Nie chce mi się, nie mam po co tego robić. Rano wystarczy, że się umyję i 2 razy przeczeszę włosy. Teraz muszę też wspomnieć o lakierze na grzywce, bo mi znajomi żyć nie dadzą. Dziś krótko. O wszystkim i o niczym. A teraz uśmiech.

Za każdym razem, jak zaczyna się układać, coś musi wszystko popsuć. Takie już są te ludzkie przypadki. Jedni mają lepiej, inni gorzej. Każdy ma inny czynnik wartości. Dla kogoś tragedią jest strata kogoś bliskiego, a dla innej osoby może to być złamanie obcasa. No tu raczej o dziewczyny bardziej chodzi, ale rozumiecie. Wszystko się zmienia. Wszystko zmienia się z wiekiem. Tak. Taka wypowiedź rocznika '00:

"Od czterech lat podoba mi się kolega z klasy. Niedawno zauważyłam że on flirtuje z moją najlepszą przyjaciółką. Co mam robić?"

 Jaka będzie odpowiedź starszych osób?

 

"Ty to masz problemy"

No jasne. Nie każdy. Rozumiem. Piszę ogólnikowo. Bardzo. Dla niej to tragedia. Innych może to śmieszyć.

Ale co ja, nie o tym miałam pisać. Wróćmy do początku. Człowiek sobie coś planuje, układa, jest mu tak dobrze, wygodnie, nie ma powodów do narzekania. Jedna minuta wszystko może zmienić. Głupie. Znów myślimy, załamujemy się. Przynajmniej ja tak mam. Strasznie dużo myślę. Czasem robię coś i nie skupiam się na tej czynności tylko myślę o zupełnie innych rzeczach. Często się martwię, ale doszłam do wniosku, że to marnowanie czasu. Czasu, którego i tak wiele nie ma, bo zanim się obejrzę będę już licealistką, studentką, pracownicą, matką, ojcem, babcią. Tosz pojechałam z dowcipem. No a potem wielki finał, każdy wie jaki. Więc po co się martwić? W sumie to już wiem. Usilna chęć bycia szczęśliwym, nie interesowanie się niczym. To się robi nudne. Więc ludzie się martwią. Choć martwić się nie warto? Tkwię w martym punkcie. Już sama nie wiem co mówię. Nie wiem co wolę. Nie wiem. Nic nie wiem. Pogubiłam się. Ale wiecie, jak zazwyczaj kończę notki? No właśnie. Nie piszę tak, żeby fajnie wyglądało. Tylko żebyście się uśmiechnęli. Choć to czasem niemożliwe. Jak nie umiecie, idźcie spać. Po obudzeniu spróbujcie znów. Jak się nie uda to trudno. Próbowaliście. 

O czym ja mówiłam?

Znów wam podpadłam. Nie mam nowego zdjęcia mnie. Wybaczycie? Macie coś z internetu. Nie wiem co to.

UŚMIECH?

Znów piątek. Tym razem trochę zimniejszy niż wcześniejsze. Nie poszłam dziś do szkoły, za to marznę w domu. Deszcz. Ciągle. Z nudów zaczęłam coś pisać. Już mi przeszło. Nie chce mi się. Brak weny, chęci, pomysłu. Zabrałam się za książkę, żeby to przerwać i mieć choć trochę zapału do czegokolwiek. Muszę go mieć, bo muszę podciągnąć się z przynajmniej dwóch przedmiotów. Zaraz kończy się maj, a ja nadal nie wiem jaka będzie moja sytuacja na świadectwie. Chciałabym już koniec czerwca. Wgl chciałabym już czerwiec. Ostatni miesiąc. Chcemy wymyślić coś, żeby te ostatnie tygodnie były trochę ciekawsze niż normalne w ciągu roku. Niech nas pierwsze i drugie klasy zapamiętają. Pozytywnie. Co, to jeszcze nie wiem. Ale fajnie było w środę. Na tym całym dniu tańca. Podobało mi się. Trochę to z dziewczynami rozkręciłyśmy. Wróć. Rozkręciłyśmy publikę. O, właśnie. Jak to wszystko poprawię to będzie fajnie. Zajmiemy się czymś innym. Bo póki co to nie mogę nadążyć. Nie mam nawet żadnego nowego zdjęcia, dlatego macie jakieś sprzed 3 tygodni. Dobre i to.