Skończyło się jak zwykle. Odzyskałam zgubione wcześniej kilogramy. Leżę bez możliwości ruchu, cała obżarta. Cały dzień przed telewizorem. Odpoczynek od wczorajszego dnia i tygodni przygotowań do niego. Ludzie to jednak są dziwni. Ale gdyby nie było tych świąt, to byłoby nudno. Choć z drugiej strony... rutyna. To słowo jest tak rzadko używane. A przecież w naszym życiu jest non stop. Znów przypomniałam sobie, że tak naprawdę sama muszę się o siebie martwić. Jest może z 2-3 osoby poza rodziną, które są ze mną i wiedzą wszystko. Tak chyba powinno być. Kończy się rok. To taki pretekst do "zaczęcia nowego życia". Wywalamy brudny, wszystko zaczynamy od początku. Ale stop. To temat na noworoczny post. Wszystko pakuję do jednego, kiedy muszę się wygadać, a tak naprawdę nie mogę, mimo że traktuję to miejsce jak spowiednik. Zachowam to dla tych 2-3 osób. Coś musi sprawiać, że są wyjątkowi.

Znów ujawniła się moja słabość, do takiej muzyki...

Tak, jest niedziela. Jest wolne. Choć i tak pasowałoby nie spać jutro do 11. Czeka mnie dekorowanie świąteczno-urodzinowego tortu. Nie wiem jak mi to wyjdzie, miejmy nadzieję że lepiej niż rok temu.

Jak nasz konkurs kolęd? Nie byliśmy ostatni! Dostaliśmy wyróżnienie. Wydaje mi się, że to i tak nieźle, biorąc pod uwagę, że pierwszą próbę zrobiliśmy dzień wcześniej. Największą furorę zrobił chyba "śnieg", który Karol na końcu rozsypał, czyli najzwyklejsze wiórki kokosowe, który potem musiałyśmy wytrzepywać z włosów. W piątek okazało się, że jesteśmy nadzwyczaj niezorganizowaną klasą. Dwie godziny czekaliśmy na pizzę, którą zamówiliśmy w ramach wigilii klasowej. Dostawca przyjechał o 12. O 12:20 już nikogo nie było. Później przeszłam się z Olą w kilka miejsc. Najciekawszy był chyba sklep z zabawkami. Uwielbiam lalki barbie i nawet dostałam w piątek bluzkę z Barbie. Jest śliczna. Oprócz bluzki przyszło też pełno małych diabełków, czyli zapas słodyczy na najbliższe pół roku (czyt. tydzień). Jeszcze nie czuję do końca tej świątecznej atmosfery. Może to dlatego, że nie dekoruję swojego pokoju, a choinka jest jeszcze nieubrana? A, nie. Przepraszam. W ogródku już się pięknie świeci. W pokoju wisi mi jakiś kabel tylko dlatego, żeby sąsiedzi mogli porównać, kto ma najładniej przystrojony ogródek, a przejeżdżające w samochodach dzieciaki- radochę. To jest trochę głupie, ale to nie ma być jakieś, to ma wyglądać. W tym roku jest ładnie, więc mi ten kabel nie przeszkadza. Mogę nawet dorzucić darmowe wkładanie i wyciąganie z kontaktu. 

Będę chciała do was napisać jeszcze przed wtorkowym wieczorem.  Mam nadzieję, że mniej więcej ogarnę i rozdzielę swój czas, żeby te 15 minut znaleźć. 

Boziu, jeszcze dwa dni. Jutro nareszcie ostatni angielski. Choć wolałabym matematykę. Dopiero teraz dowiedziałam się, że ten angielski jednak będzie, a matmy nie. Robimy jutro wielkie show na koncercie charytatywnym. Mięliśmy jedną próbę, ale i tak wszystkich rozwalimy! (przypominam o istnieniu pojęcia "sarkazm"). W piątek mamy skrócone lekcje, bo wigilie klasowe. Ale to przyszłość. Muszę oduczyć się pisania o przyszłości. Jak myślę o przeszłości to do głowy przychodzi mi tylko sobota. Szesnastka Oli, pierwsza noc w jej domu. Jakimś cudem znalazłam jej dom, przyszła reszta i tak jakoś siedzieliśmy. Mniej więcej do 6 rano. Położyłyśmy się na półtorej godziny, wstałyśmy, pożegnałyśmy się. Nie chcę wiedzieć ile kalorii dostarczyłam swojemu organizmowi. Naprawdę, nie chcę. W dodatku teraz dowalę świętami. Moje nieregularne jedzenie to już inna sprawa. Nie nazwę tego postanowieniem noworocznym, ale jak zjemy te wszystkie świąteczne rzeczy to ostro biorę się za siebie. Nie przejmujcie się, piszę to tutaj mniej więcej co 3 miesiące. Tak myślę o tym naszym jutrzejszym występie. Boże, przecież my nic nie umiemy. Nie umiemy się nawet kiwać w jedną stronę. Nie lubię takich postów jak ten. Następnym razem będzie coś refleksyjnego. Muszę wylać twórczość, która odkłada się we mnie już jakiś czas. Może w końcu wyleję ją na tekst piosenki... A może zacznę pisać wiersze? 

Haha. 

Wszystkie myśli skupiają się na jednym. Ile jeszcze do końca. Podliczam każdą minutę. Na co ją przeznaczę. Ile razy będę musiała ją pomnożyć. Ten tydzień miał tyle minut, że chwilami wydawało mi się, że nigdy się już z niego nie wydostanę. Chyba mi się uda. Jutro zrobię to, do czego się zobowiązałam. W sobotę trochę się rozerwę. W końcu. Tak myślę. Przyszły tydzień to będzie taka mieszanka wszystkiego. Ostatnie lekcje, ostatnie oceny, ostatnie spotkania. I w końcu trochę odbuduję siły. Wszyscy jesteśmy zmęczeni.

Mgła. Nie widać kompletnie nic. W mojej głowie też często mam taką mgłę. W tym momencie na przykład. Nie wiem dlaczego niektórych ludzi traktuję z tak dużym dystansem. "Tylko Ty jesteś taka trudna?". Ja nie jestem trudna. Po prostu nie lubię marnowania czasu na bezsensowne rozmowy z ludźmi, których zdanie mnie za bardzo nie obchodzi. Mam za dużo wad. Jestem ich świadoma. Może podświadomie rozkazuję ludziom uczyć się ze mną rozmawiać? Albo nie podświadomie. Sama siebie czasami nie ogarniam. 

Czy Mary ma teraz uśmiech na twarzy?

No jasne!

Pamiętacie Olę z wakacji? 

Znów nadszedł okres, kiedy czuję się strasznie słaba. W pisaniu. Siedzeniu tutaj. Wszystko idzie mi źle, a każda myśl, która do mnie przyjdzie, po chwili staje się czymś absurdalnym i nie wartym uwagi. W sumie to sama nie wiem czym jest to "coś warte uwagi". Co mnie podoba się w postach? Blogach? Szczerość. Nienawidzę lania wody i czytania o rzeczach oczywistych. Dlatego wolę te w stylu "moje spojrzenie na świat". Poznałam ostatnio ludzi, których wyobrażenie przyszłości i tok myślenia jest dla mnie niesamowicie odległy. Choć w niektórych kwestiach mają rację. W wielu kwestiach mają rację. Idziecie ulicą i nawet nie zdajecie sobie sprawy ilu Aniołów mijacie. Jest ich mnóstwo. Każdy ma swojego. Może nawet o tym nie wiesz, a sam jesteś dla kogoś Aniołem. Teraz takie pytanie, kto to jest ten Anioł? Jestem taka, że nigdy wprost nie powiem. Odpowiedź wydaje się prosta. Wiem, o czym pomyślicie. Może to ktoś, kogo w zasadzie nie znacie. Interpretujcie to jak chcecie. Ostatnio przekonałam się kto jest kim. Kto jest warty mojej uwagi, a kto nie. Okazało się, że niektóre osoby nie są mi tak bliskie jak myślałam. Trudno. Zawsze zostają ci, którzy byli i będą. "Przyjaźń nie jest wieczna." To jedyne słowa jakie zapamiętałam z zeszłorocznego turnusu. I prawdopodobnie ostatniego.

Przecież to logiczne.

Nic w tym co tu piszę nie jest logiczne. Albo jest, ale skomplikowane. Teraz wszędzie widzę świąteczny design blogów i równie przepełnione świętami posty. Wiem, że lubicie je czytać. I właśnie dlatego nie będe o tym pisać. Przynajmniej nie teraz. Bo po co? Po co pisać, że zaraz będą święta, wigilia, prezenty, czas z rodziną. Właśnie streściłam większość ostatnich postów.

Biorę się za siebie. Za bloga. Za tydzień, bo mam masę rzeczy w szkole do napisania. Dziś nie ma mojego zdjęcia.

W życiu bywają różne momenty. Jak to zdanie jest często wypowiadane. Za każdym razem, żeby się pocieszyć. Przychodzi taki dzień, kiedy musisz powiedzieć "tak" albo "nie". Jasno się określić. Przestać myśleć, po prostu działać lub poddać się. W moim przypadku jest to trochę bardziej skomplikowane. Nie mogę tego ot tak rzucić w kąt i zapomnieć. Czasem w naszym życiu jest ktoś, kto nas naprawdę potrzebuje. Potrzebuje samej obecności. Człowiek nie jest samowystarczalny. To byłoby wtedy zbyt proste. Gdybym chciała, mogłabym się odciąć i żyć własnym życiem. Ale nie chcę. Są rzeczy ważniejsze niż własne priorytety. W końcu okazuje się, że priorytety innych, stają się też naszymi. Może i nie jestem w stanie wiele zrobić. Praktycznie rzecz biorąc nie jestem w stanie zrobić nic. Czasem czyjś wybór jest już drogą w jedną stronę. Szkoda. Wielka szkoda. Weszliśmy w grudzień. Mam nadzieję, że to coś zmieni. Ta monotonia się skończy. Jest to powód do radości. Trochę mnie to też smuci. Boże, jaka monotonia. Gdybym miała monotonne życie wszystko byłoby.. nudne. A ja mam aż za dużo "rozrywek". Też nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Dziś nie umiem niczego sobie sprecyzować. Za dużo myślę.