W ten weekend zamiast odpocząć- zmęczyłam się jeszcze bardziej. Czekało mnie to prędzej czy później. W piątek zasmakowałam tego... licealnego, podobno świetnego życia. Upewniłam się jedynie w przekonaniu, że te całe imprezy to nie jest do końca mój świat. Może to jeszcze nie jest odpowiedni czas, albo wręcz przeciwnie- już go przegapiłam. Od zawsze jestem przyzwyczajona do przesiadywania sam na sam ze swoimi myślami. Nie, żebym była samotna. Zawsze wymyślałam jakieś wymówki na propozycje pójścia na imprezę. W piątek skończyły mi się argumenty. Nie było tak strasznie, mimo że weszłam tam z negatywnym nastawieniem, dało się przeżyć. Z pewnością moje życie się teraz pod tym względem nie zmieni, może raz na jakiś czas gdzieś wyjdę, czemu nie.

Wróciłyśmy do domu około 3 w nocy ze świadomością, że o 10 będziemy musiały jechać na dni otwarte naszego LO. Nie wiem ile było ludzi, bo w zasadzie cały czas siedziałam w klasie, ale osób zainteresowanych naszym profilem na pewno było więcej niż rok temu. Wtedy to ja byłam takim nieśmiałym gimbusem, który patrzy na tę szkołę jak na coś wielkiego, dalekiego, niesamowitego. Teraz te wszystkie sale są takie... zwyczajne. Nic dziwnego, skoro stały się codziennością.

Do domu wróciłam dopiero po południu. Zamiast położyć się spać, posiedziałam z koleżanką do jakiejś 23. Wyobraźcie sobie teraz jaka byłam padnięta po tych wszystkich godzinach. Najgorsze jest to, że w tej szkole musiałam udawać, że wyglądam i czuję się dobrze, choć w sumie nie czułam wielkiego zmęczenia.

Wyspałam się w niedzielę i to był jedyny dzień weekendu kiedy mogłam się wyluzować. Wydawało mi się, że brakuje mi jednego dnia. Ale przynajmniej cokolwiek się działo.

W tym tygodniu wystarczy przejść jeszcze dwa dni i potem zostało już tylko leżenie do góry brzuchem przez półtora tygodnia. Ale postanowiłam sobie, że w czasie wolnego wezmę się porządnie za bloga. Jakieś nowe zdjęcia, może bardziej zróżnicowane notki, jeszcze nie wiem, ale postaram się nad tym konkretniej zastanowić.

JA CHCĘ JUŻ ŚWIĘTA.

Właśnie zorientowałam się, że pada deszcz. Faktycznie.. od rana nie świeciło słońce. Ponieważ nie czułam się dziś zbyt dobrze, testowałam wszystkie kanapy w domu. Z dumą przyznaję, że ta w moim pokoju najlepiej spełnia moje oczekiwania. Z resztą... jakie można mieć oczekiwania co do kanapy? Chociaż ma jeden poważny minus. Zdjęcia na niej wychodzą katastrofalnie. A raczej ja- wyglądam jak hipopotam.

Całe szczęście, że nie boli mnie głowa. Mogę przynajmniej włączyć muzykę i nie cierpieć przy tym katuszy. Zaraz sprawdzę, co jest do jedzenia i spróbuję zrobić jakiś krok ku wiedzy. Wczoraj cały wieczór spędziłam na oglądaniu zdjęć i filmików dziewczyn, które są ładniejsze i fajniejsze ode mnie. Wbrew pozorom mnie takie rzeczy nie dołują. Wręcz przeciwnie. Mam jeszcze większą motywację do pracy nad sobą, swoim stylem. Gorszym efektem jest powiększająca się lista zakupów, a środków brak. Ale spokojnie, pieniądze to nie wszystko. Tak naprawdę, gdybym rozejrzała się po swoim pokoju i wysypała na podłogę całą zawartość kosmetyczki, znalazłabym mniej więcej połowę zamienników tych "niezbędnych" produktów.

Myślę nad czymś innym. Tzw. "posty tematyczne", czyli takie, w których nie wypisuję swoich wspomnień ale coś, co mnie dotyczy. Nie mam jeszcze pomysłu na ani jeden post z takiej serii. Oczywiście nie może on zagrażać mojej dumie więc wszystkie tagi, room toury czy 19823727 przypadkowych pytań nigdy w (moim) życiu się tu nie zaistnieją. Podniosłam sobie poprzeczkę, ale chyba o to w tym całym blogowaniu chodzi. Tworzyć- nie powielać.

Rozumiem, że połowa komentarzy będzie o tym, że również nie możecie się do czekać świąt, więc od razu wam odpowiem: To fajnie.

Cześć.

Naprawdę nie mam ochoty wracać do ostatnich dni. Nie chcę rozczulać się nad tym, co w tamtym tygodniu mogłam zrobić lepiej. Chcę rozdzielić swój czas pomiędzy zaliczanie sprawdzianów, z czas dla siebie, który ostatnio zmniejsza się coraz bardziej. Nie mam siły uczyć się popołudniami przez kilka godzin. Teraz rozumiem ludzi, którzy wstają rano godzinę wcześniej, żeby powtórzyć lekcje. Jeden tydzień dam radę przeżyć. Gorzej, że znów zaczynam pakować swój umysł w sprawy, które powinny odejść od niego jak najdalej. Wracam do stanu emocjonalnego z końca zeszłego roku. Na szczęście niektórzy nie chcą na to pozwolić. Otaczam się najcudowniejszymi osobami na świecie. Czasami naprawdę idę przez korytarz i mówię sobie "oby nikt się do mnie nie odezwał", ale kiedy już to ktoś zrobi, jestem za to wdzięczna losowi. Śmiech jest strasznie zaraźliwy. Nawet gdybym na siłę próbowała być smutna, mogę z góry skazać się na porażkę. Może nie wszystko w moim kolorowym życiu jest tak pięknie poukładane, ale dwie rzeczy są na odpowiednich miejscach: cel i ci wszyscy ludzie. Chyba nawet nie zdają sobie sprawy jak wiele potrafią zmienić w umyśle takiej małej dziewczynki.

Nowy wygląd. Jest ok? :D

Follow my blog with Bloglovin