W czwartek moja szkoła bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Byłam przekonana, że dwie ostatnie lekcje spędzę na niezbyt rozrywkowych zajęciach z dziennikarstwa. Całe szczęście poszliśmy w miejsce, gdzie czuję się jak ryba w wodzie. Ja i obrazy. Wszędzie twórczość, wszędzie inspiracja, wszędzie kreatywność. Spędziliśmy godzinę w galerii sztuki. Może nie jest to jakaś ogromna galeria z obrazami światowej sławy, ale wystawa przerosła moje oczekiwania. Nastawiłam się na niezbyt ciekawe scenki rodzajowe albo prace sześciolatków z jakiegoś przedszkola, a zobaczyłam pomieszczenie pełne kolorów, abstrakcji i piękna. To było piękne, naprawdę. Dużo obrazów dotyczyło religii, ale nawet one zostały utrzymane w tym nowoczesnym stylu. Kiedy zobaczyłam obraz poniżej ("Pomiędzy milczeniem"), to od razu wyobraziłam go sobie na ścianie w moim pokoju. Drugi ("Deesis II") to jeden z religijnych- no ok, powiedzmy to- dzieł sztuki. Tak, to były dzieła sztuki, nad którymi naprawdę można by było spędzać godziny. Niestety nie dowiedziałam się kto jest ich autorem, a nie mam pewności, że to co pisze w internecie dotyczy właśnie tej wystawy, dlatego nie będę podawać żadnego nazwiska, nie chcę wprowadzać was w błąd. Dowiem się w czwartek, bo będę musiała napisać z tego cudownego wyjścia sprawozdanie, ale w zasadzie w ogóle się tym nie przejmuję. Mam nadzieję, że wy też lubicie wgapiać się w efekt ciężkiej pracy innych ludzi. W sumie to właśnie taki jest zamiar malarzy. Myśl, że niedługo będę miała możliwość odwiedzić muzeum Picassa, pozbawia mnie snu. Świat bez sztuki nie miałby duszy!

Odnoszę ostatnio wrażenie, że wszędzie jest wszystkiego za dużo. Za dużo ludzi, za dużo lekcji, za dużo stresu, za dużo tłuszczu. Rzadko rozmyślam nad takimi rzeczami, ale w zasadzie odruchowo uciekam od przepychu. Uwielbiam sztukę, większość jej dziedzin. Mój wzrok ucieka przed obrazami przepełnionymi zbędnymi gratami. Zbyt duży chaos, zamieszanie, po prostu się w tym gubię. Lubię sztukę nowoczesną. Dziś nawet kropka namalowana na środku białego płótna jest symbolem cierpienia, miłości czy nienawiści, w zależności od jej wielkości i koloru. Nie rozumiem sztuki współczesnej. Choć wydaje mi się, że starsze dzieła są prostsze w odczycie to jednak wolę gapić się na tę kropkę. Paradoksalnie. Jestem fanką takiej właśnie estetyki. To przekłada się nie tylko na obrazy, ale wiele innych dziedzin. Prosta, biała koszulka jest czasem najlepszym rozwiązaniem. Denerwuje mnie, kiedy na ładnym ubraniu, oryginalny projektant umieszcza zbędny element, który psuje jego wygląd. Od gazet z ogromną ilością jaskrawych nagłówków i niepotrzebnymi zdjęciami od razu uciekam. Tło na blogu- koniecznie jednokolorowe, ewentualnie z jednym- niezbyt rozpraszającym elementem. W telewizji nie oglądam programów, w których aż rażą mnie światełka, a efekty specjalne tylko odstraszają. W połączeniu z niezbyt dobrą jakością obrazu mam wrażenie, że wszystko mi migocze i gubię się we własnym telewizorze. Zawsze będę fanką TVN'u, mimo że programy nie zawsze są najmądrzejsze to jednak prostota i dobra jakość sprawiają, że chętnie oglądam chociażby Mam Talent czy coś w tym rodzaju. Jasne kolory, nie przytłaczające, estetyczne studia, ładna grafika. Nawet jeśli program na innej stacji byłby o wiele ciekawszy to i tak go nie obejrzę, bo męczy mnie patrzenie na ekran, gdzie wszystkiego jest pełno. Zbędne ozdobniki czasem naprawdę psują efekt. Pamiętajcie o tym jak będziecie robić design na swoich blogach ;) Na zdjęciach oczywiście też nie lubię chaosu. Jak zwykle, moja ściana i ja. Myślę, że to zdjęcie mieści się w granicach dobrego smaku. Jestem gruba, ale przecież nie będę się wiecznie chować! Miłego tygodnia ;)

Jestem zarówno wykończona jak i zrelaksowana. Całe popołudnie spędziłam na szukaniu podręczników i chodzeniu po sklepach. Całe szczęście, że tym razem ubrałam płaskie buty. Choć i tak ledwo czułam nogi. Potem jeszcze godzina korków z angielskiego, coś tam do szkoły, na szczęście nie dużo i w końcu ta chwila relaksu. Prysznic, laptop, wy. Szczerze mówiąc cały dzień myśląc o tym, że muszę jeszcze coś tutaj napisać od razu mi się odechciewało, ale kiedy już tak siedzę i zaczynam "tworzyć" to czuję niesamowitą energię i zarazem spokój. Uwielbiam ten stan, dlatego tak bardzo kocham pisać. Próbowałam zająć się opowiadaniami lub czymś podobnym, ale prawdę mówiąc, wolę pisać o faktach, własnych uczuciach i spostrzeżeniach. Posty to specyficzna forma wypowiedzi. Może dotyczyć w zasadzie... wszystkiego. Co ja lubię w blogowaniu? To, że nie ma żadnych zasad. Mam tylko swoją moralność, która nie pozwala mi na niektóre rzeczy, ale praktycznie rzecz biorąc nic mnie nie ogranicza. Jestem tylko ja, komputer i moja głowa, z której czasami muszę coś wyrzucić. I mimo, że czasami mi się nie chce i naprawdę piszę na siłę i z poczucia obowiązku, ale prawda jest taka, że gdybym z tym skończyła to niedługo później bym do tego wróciła. Ale ok, dziś taki temat nie-tamat, ale do tych fajniejszych muszę się lepiej przygotować. Żeby urozmaicić, kilka zdjęć. 

sukienka- H&M | buty- Topshop

Mogę wyjątkowo napisać post o niczym? Pewnie nikt nie zauważył, że spóźniłam się z postem 1 dzień, ale czuję się z tym okropnie. Zaniedbałam systematyczność, którą sobie ostatnio wyrobiłam. Z nowym rokiem i tak dostosuję czas na bloga to swojego nowego planu lekcji. Jak już wspominałam kilka tygodni temu- nie mogę się go doczekać. Jest wieczór, za 2 godziny zacznę obchodzić swoje siedemnaste urodziny. W ogóle nie czuję jakiejś różnicy. W zasadzie to nadal mogłabym mówić, że mam 16 lat. Nie organizowałam żadnej imprezy, nawet nie wiem czy się jutro ubiorę czy jak zwykle spędzę pół dnia w piżamie. Ale zrobiłam sobie samej mały prezent. Od dziś korzystam z darmowej 7-dniowej wersji premium na Spotify. Żyję teraz jak królowa. Do przyszłego wtorku. Może pokażę wam kiedyś jakąś muzykę? Okey, dzisiejszy post cały jest wyjątkowy. Nie dość, że o niczym to jeszcze krótki. Na koniec pokażę wam zdjęcia zrobione w dniu, kiedy jeszcze świeciło słońce.

Za równe dwa tygodnie powinnam być już spakowana do szkoły, ale pewnie jak zwykle odłożę to na późny wieczór. Na pewno ustalę, w co się ubiorę i wbrew pozorom będę się naprawdę cieszyć z powrotu. Powrotu do normalności. Zacznę spokojnie przeżywać każdy dzień- od rana do wieczora. Dam odpocząć swojemu pokojowi i w końcu wyjdę do ludzi. To nie tak, że ciągle jestem smutna. Za dużo wolnego czasu, za dużo chwil sam na sam ze sobą, za dużo okazji do zbędnego myślenia o rzeczach, które w tym momencie nie powinny mnie obchodzić. Ale przeczytałam gdzieś, że artyści tak mają. Chorzy na depresję też. Hmm... z wszystkich plusów powrotu do szkoły najbardziej nie mogę doczekać się ludzi. Wspaniałych, cudownych, kochających się ludzi, z którymi będę mogła spędzać godziny. Samo wstawanie wcześnie rano, ładne ubranie i makijaż sprawiają, że czuję się lepiej. Ostatnio wyrzuciłam z siebie tak wiele emocji, że naprawdę mam tego dość. Szczęście. Nie można chyba wprost określić, że jest się szczęśliwym. Szczęście jest nietrwałe. Ale czy jest to stan, którym mogłabym opisać konkretny okres swojego życia? Mogę powiedzieć, że moje dzieciństwo było szczęśliwe? Przecież nie zawsze byłam uśmiechnięta. Zdarzały się łzy. Często też chodziłam obrażona. To obraz ze swojego dzieciństwa, którego nie zapomnę. Czy jestem pesymistką? Nie mam pojęcia. Podobno tak, ale nie chcę nią być. Nie chcę być za taką uważana. Dziś jest jeden z wieczorów, kiedy mam pełno planów i energii na ich wykonanie. Na pewno nie będę umiała przestać się wszystkim przejmować. Nie muszę już na niczym rozmyślać. Doszłam do różnych wniosków na konkretne tematy. Mam wnioski- więcej mi nie trzeba. Szczęście. Nakleję sobie kartkę z tym słowem przy biurku. Mogłabym też w szafie, przy lustrze i w lodówce. Przypominałoby mi, że mam przestać rozmyślać. Więcej czytania, poznawania, rozmów, ludzi.