Cześć.

Po krótkiej przerwie postanowiłam wrócić, nie tyle do pisania, co do zajęcia się na blogu czymś innym. Od tej pory będę starać się dodawać więcej zdjęć mnie i moich ciuszków, podobnie jak rok temu, ale tym razem trochę lepiej się do tego przyłożę. 

Miałam dość ciężki tydzień. Prawie cały zawalony sprawdzianami. Powiem wam, że ostatnio nawet nieźle mi idzie. To znaczy... dobrze zaczęłam do półrocze.  Nie wiem czy to chwilowe szczęście, łatwiejszy materiał czy... nie mam pojęcia. Fizycznie czuję się dobrze, czasami coś złapie mnie za gardło, ale ogólnie- jest okey. Wczoraj przemyślałam wszystko, doszłam do pewnych wniosków i od dzisiaj realizuję swój plan. Zdobędę świat. Swój świat. Jak narazie jestem w nim zbędnym pionkiem, ale to się zmieni. Muszę przestać wpatrywać się w innych i skupić na sobie. Egoizm. Ten dobry egoizm. 

W piątek nie dość, że kończę teraz wcześniej niż zwykle, to w dodatku miałam lekcje skrócone o 2 godziny. Poszłam z dziewczynami z klasy coś zjeść. Było nas tylko czternaście. Coś się chyba ze mną działo. Byłam "przymulona", nie chciało mi się z nikim gadać. Może to zmęczenie? Nie mam pojęcia, ale od jutra wszystko będzie lepsze. Nawet wyszło słońce, jest pięknie. 

Cześć.

Od trzech dni oblegam swoje łóżko. Zaczyna mnie to powoli męczyć, ale choroba nie chce dać mi spokoju. Niby w ciągu dnia nie czuję się jakoś strasznie źle, ale co jakiś czas tracę głos, wysiada mi głowa, więc nie jest to przyjemne. Ale jest jeden plus. Nie muszę spędzać w szkole walentynek. Nie muszę patrzeć na te wszystkie serduszka w witrynach sklepów. Nie jestem przeciwniczką tego święta, ale jest to dla mnie zbyt komercyjna data, i jako "singielka" nie przepadam za nią jakoś specjalnie. Z resztą, wyglądam dziś wręcz strasznie, a kiedy pomyślę sobie o przepisywaniu tych wszystkich notatek z lekcji to odechciewa mi się wszystkiego jeszcze bardziej. Ale chociaż fizycznie jest gorzej, to psychicznie czuję się.. całkiem nieźle. Czasem głupi przypadek naprawdę może zmienić nastawienie do życia. Trzeba zacząć robić coś nowego. Przestać się użalać, wyładować emocje, wyrzucić te negatywne i spędzać każdy dzień tak, żebym mogła zasypiać z uśmiechem na twarzy. Tak, to jest mój plan na najbliższy czas. A to, co widzicie na dole to efekt nudy podczas pierwszego dnia oblężenia. Jestem artystką :D

Trzeci dzień z rzędu otwieram komputer, blogger, nowy post. Nie umiałam wydobyć z siebie słowa. Nie miałam pojęcia co wam powiedzieć. Sama nie jestem w stanie określić teraz swojego stanu. To przejściowe, tak myślę. Nie jest ani dobrze, ani źle. Czy ja robię coś nie tak, jak powinnam? Nie mam pojęcia. Myślałam, że kiedy zmienię otoczenie to wszystko ułoży się samo. Wychodzi na to, że trzeba wziąć swoje życie we własne ręce. Za wiele oczekiwałam, za mało robiłam. Chociaż w zasadzie niewiele potrzebuję. Może trochę więcej różnorodności. Moje życie zamienia się w jedną wielką rutynę, ale czy to coś złego? Uporządkowane życie jest złe? Czy to moje wymarzone życie? Myślę, że teraz muszę sobie wszystko dawkować. Dzielić czas tak, aby na wszystko mi go wystarczyło. Każdy ma takie życie, na jakie sobie zapracował. Choć nie wszystko zależy od samego człowieka. Kurcze, to zbyt skomplikowany temat. Może jednak powinnam zająć się tym blogiem modowym i dać sobie spokój z psychologicznymi rozterkami. 

Odmienne poglądy potrafią czasem namieszać. Przypomniałam sobie, że czasem dobrze jest być egoistą i skupić się tylko na sobie. Będąc wpatrzonym w innych, możesz nawet nie zauważyć, kiedy powoli zaczniesz się od środka wyniszczać. Przestań porównywać się do innych, przestań wytykać sobie swoje wady, przestań się podporządkowywać. Oni są silniejsi, piękniejsi, są w "wyższych warstwach społecznych", ale Ty masz coś ważniejszego- umysł. Umysł, którym musisz sterować sam, który musisz, w pewnym sensie, dopasować do otoczenia. Choć w zasadzie... po co? Po co się chować? Zależy czy masz tyle siły i odwagi by walczyć o swoje. Czasem lepiej po prostu odpuścić, nie mieszać się. Ale czemu raz na jakiś czas nie możesz wstać, powiedzieć co uważasz i pokazać, że też zajmujesz jakąś pozycję? Dla innych to, co dla Ciebie byłoby spełnieniem marzeń, jest problemem. To bywa uciążliwe i męczące, ale taka jest kolej rzeczy. Trzeba chwilę pocierpieć, potem ewentualnie można, tak jak mówiłam wcześniej, powalczyć i czekać na to, co Ci się należy. A należy Ci się dużo, więcej niż im, bo przecież Ty masz umysł, a on jest najważniejszy. Można być dobrym egoistą. Indywidualistą. Można być samotnikiem jednocześnie nie czując się samotnym. Możesz być samotny, jednocześnie nie będąc samotnikiem. Ten drugi typ chyba częściej występuje w naturze. Mimo wszystko nie słuchają Twojego głosu? Widocznie nie dorośli, albo nie mają odwagi, by przyznać Ci racji. Ale Tobie to niepotrzebne. Wystarczy, że sam zdajesz sobie z niej sprawę. 

Nie potrafię dziś napisać niczego interesującego. Podchodzę do tego posta po raz drugi, tamten był zlepkiem faktów z ostatnich trzech dni, nic ciekawego. Za chwilę skończy mi się playlista, a ja nadal nie mam pojęcia jak się za to wziąć. Mój laptop jest w tym momencie nieosiągalny. Zepsuł mi się zasilacz i jakiś czas minie zanim zdobędę nowy, więc póki co jestem zdana na komputer mamy, którego kompletnie nie ogarniam. Przetrwał jeszcze nockę z Olą. Pierwszy raz przyjechała zobaczyć jak mieszkam. I z kim. Moja siostra zrobiła największe wrażenie. I... jejku. To bez sensu. Czuję się jakby wypłynęła ze mnie cała kreatywność. Nie umiem sklecić jednego, porządnego zdania. Jestem zmęczona? Może to dlatego, że nie jestem na moim laptopie? Muszę przemyśleć co zrobić z tą stroną. Zmieniłam już wygląd, pora zmienić siebie. Przede wszystkim, moje podejście do was. W zasadzie to traktowałam to miejsce jako coś dla siebie, gdzie mogę się wygadać, pisałam to, co chciałam komuś powiedzieć, ale tu przecież są ludzie, którzy to czytają i w pewnym sensie są obecni w każdym ważniejszym momencie mojego życia. Wy wszyscy. Nie wiem jak to zmienić, jak do tego podejść, ale teraz będę miała trochę czasu, żeby się nad tym zastanowić. Odezwę się prawdopodobnie pod koniec przyszłego tygodnia, więc tym, którzy kończą ferie, jak ja- współczuję, a tym, którzy zaczynają- zazdroszczę. Miłego.

Dziś zajmę się czymś innym niż wylewaniem swoich mądrości. Dwa posty temu zaproponowałam coś, co w zasadzie jest zaprzeczeniem tego, co sądzę na temat tagów. Doszłam jednak do wniosku, że takie pytania to sposób na to, żebyście mogli mnie choć w minimalnym stopniu poznać lepiej. Nie odpowiem na wszystkie pytania z różnych powodów, uporządkowałam je, a odpowiedzi będę pisać na gorąco. Na gorąco? Głupio brzmi, ale wiecie o co chodzi. 

Z jakiego powodu założyłaś bloga? 

Było to prawie dwa lata temu, więc w zasadzie sama już nie pamiętam. Wcześniej ciekawiło mnie tworzenie czegoś takiego, trochę próbowałam, ale nigdy nie wychodziło to po mojej myśli. W końcu postanowiłam konkretnie do tego podejść i zostało tak do dziś. 

Co jest Twoją największą motywacją do pisania bloga? 

Liczby. 

Liczba wyświetleń, liczba obserwatorów, liczba komentarzy i ich treść. Mimo że niektóre komentarze są negatywne, bądź pisane nieszczerze to na pierwszy rzut oka można odróżnić ten pisany od serca. Takie cieszą i motywują mnie najbardziej. Od września wspaniałą motywacją jest też moja kochana Mary, która przynajmniej raz dziennie pyta "Kiedy nowy post?"

Czy zrezygnowałabyś z bloga?

Kiedyś zastanawiałam się, czy kiedy już mi się znudzi będę zdolna go usunąć. Myślę, że nawet jeśli tak by się zdarzyło to i tak zostawiłabym go dla siebie. Przecież jest tu masa moich wspomnień!

Co najbardziej lubisz w blogowaniu?

To, że mogę śmiało wyrażać swoje poglądy, mogę się wyżalić, doradzić. Poza tym pisanie bloga stało się moim głównym zajęciem. Poświęcam temu mnóstwo czasu, ale sprawia mi to dużą przyjemność, a kiedy dowiaduję się, że komuś z moich czytelników również, to jest naprawdę wspaniałe uczucie.

Masz przyjaciółkę?

Pytanie retoryczne? 

Ulubione zwierzę?

Teraz mnie znienawidzicie. Nie pałam ogromną miłością do zwierząt, co też nie znaczy, że cieszę się z ich krzywdy. Po prostu na widok małych piesków czy chorego kotka nie kręci mi się łezka w oku. Nie wiem czy mam ulubione zwierzę. Chciałabym mieć znów żółwia. Mielibyśmy z pewnością wiele wspólnego ;)

Jakie są twoje wymarzone wakacje?

2 miesiące spędzone w Londynie lub jakimś nadmorskim mieście pełnym moich ulubionych sklepów i pięknych miejsc.

Co chcesz robić w życiu?

Moim marzeniem jest praca psychologa, ale z kilku względów bardzo ciężko będzie mi osiągnąć ten cel.

Kto jest twoim idolem ?

Nie mam żadnego konkretnego idola. Mam kilka osób, które są moimi autorytetami np. Michael Jackson. Swoim stylem imponuje mi Le Happy, a muzyką wiele zespołów, które czasem pojawiają się na blogu.

Jak opiszesz swój styl ?

Podoba mi się to, co nie podoba się większości moich rówieśniczek. Uwielbiam dziwne, masywne buty, obcisłe spodnie, ciekawe koszulki czy koszule. A, i jeszcze jedno... Skarpetki. Czerwone, różowe, w kwiatki, w kropki, wszystkie ciekawe wzory jakie tylko wpadną mi w oko. Na temat ubrań mogłabym pisać godzinami, w zasadzie to ostatnio widzieliście moje ubrania jakiś rok temu, kiedy skończyłam swoją przygodę z "blogiem modowym". Pracuję jeszcze nad moim stylem, ale myślę, że za rok-dwa się wyrobię :)

Twoje największe marzenie?

Mam wiele małych marzeń typu: pojechać na koncert, poznać kilku ludzi itd. Ale takim największym z największych jest chyba.. poczucie szczęścia. 

Czym dla Ciebie jest sztuka?

Sztuka to wyrażanie własnej osobowości przez liczne, kreatywne działania. Mam ogromną słabość do artystów, ludzi, którzy nie boją się samych siebie i innych. Mają wystarczająco dużo odwagi i zawziętości, że są w stanie tworzyć wspaniałe rzeczy, które każdy odbiorca może dowolnie interpretować.

Mam nadzieję, że chociaż w małej części naświetliłam wam siebie i pozwoliłam wejść do swojej głowy. Jeśli wam się podoba to pomyślę nad podobnym postem w przyszłości.