Nigdy nie przywiązywałam wagi do tych slangów reklamowych związanych z nadejściem wiosny. Moje życie składało się z przejścia z jednego etapu do drugiego bez okazywania większych emocji. Może kiedyś pierwszy śnieg był czymś ekscytującym, ale to są jeszcze czasy podstawówki. Chociaż okazuje się, że czasem nawet w liceum "Patrzcie, śnieg sypie!" może okazać się najciekawszym wydarzeniem dnia. Ale stop, mamy wiosnę. Pierwsze ognisko i pierwsza impreza już za mną, a czeka mnie jeszcze tyle świetnych spraw. Zaczynam powoli żyć wyjazdem do Barcelony, a niedawno okazało się, że na naszej trasie znalazł się też Mediolan. W końcu będę mogła pokazać wam coś więcej niż mój pokój. Mam w swoim kalendarzu tyle dat, że aż miło się odlicza te dni. Za miesiąc będzie to, a za dwa miesiące znów kolejna rzecz. Uwielbiam takie chwile, kiedy patrzę w przyszłość i widzę same niesamowite przeżycia, które mnie czekają. Dawno nie układało mi się tak dobrze, jak teraz. Jeśli dodatkowo wezmę się za siebie, posprzątam pokój i zrobię jakieś domowe spa, to zacznę chyba żyć innym życiem. Lepszym. Tak, jestem w jednym z najmilszych etapów, przez jakie dane mi jest przechodzić.

Nie mam pojęcia jak kilka lat temu byłam w stanie pisać po 12 postów miesięcznie. Codziennie wieczorem włączałam komputer, więc w zasadzie nie miałam niczego lepszego do roboty. Teraz w ogóle go nie włączam, nie czuję takiej potrzeby. Robię to tylko po to, żeby w końcu tu napisać i trochę pobawić się szablonem. Minęło dość sporo czasu. Z jednej strony wszystko układa się świetnie, z drugiej źle. Święta minęły bardzo spokojnie, a nawet doszło podczas ich trwania do kilku pozytywnych zmian. W zasadzie nie wiem czego się po nich spodziewać. Czas pokaże. Najbliższy czas. Patrzę na to wszystko pozytywnie, choć trochę się boję. A nie powinnam. Mam w tym tygodniu pełno roboty, a zabrać się za to muszę już jutro. W zasadzie już w środę zaczęłam przygotowania do dni otwartych, za które w dużym stopniu jestem w tym roku odpowiedzialna. Z jednej strony się cieszę, bo lubię robić takie rzeczy, a z drugiej zdaję sobie sprawę, że trochę zbyt wiele na siebie wzięłam. No ale przecież jakoś to ogarnę! W dodatku zaczynają mi się praktyki dziennikarskie. Mam nadzieję, że wyniosę stamtąd coś, co przyda mi się tutaj. Poza tym... dalej jeżdżę tym autobusem, chociaż już nie jest tak zimno. Rano w nim przysypiam, po południu jeszcze bardziej. Myślę o wszystkim i o niczym. Jak jest, a jak chciałabym żeby było. A jak być może będzie. Nie chcę się bawić w przewidywanie przyszłości. Przyjmę wszystko, co mi przyniesie. 

Marzyłam, żeby móc tu w końcu usiąść i dać upust tym wszystkim myślom, które kłębiły się w mojej głowie od kilku dni. Tak bardzo chciałam w końcu włączyć komputer. Każdego dnia rano wstawałam z myślą "dziś w końcu coś napiszę". Każdego wieczora padałam zmęczona na łóżko i od razu zasypiałam. Albo mi się wydaje, albo mam coraz więcej na głowie. Odnoszę też wrażenie, że im więcej się uczę, tym gorzej idzie mi w szkole. Mimo wszystko postanowiłam zmienić nastawienie. Nie uczę się teraz, żeby jakoś ciągnąć. Uczę się do matury. Myślę, że jestem o wiele bardziej poukładana i lepiej zorganizowana. Ferie zdecydowanie nie są dla mnie. Bardziej mnie zmęczyły i przez nie odechciało mi się w zasadzie wszystkiego. Po tygodniu szkoły wciąż mam ochotę coś robić. Wzięłam się też dość ostro za lektury, poświęcam im wręcz kilka godzin dziennie, jeżeli wystarcza mi na to sił. Dawno nie spędzałam tyle czasu nad książkami i chyba właśnie tego mi brakowało. Kiedyś ciągle coś czytałam, ale chyba wymieniałam je na coraz gorsze. Teraz trochę dojrzałam i postanowiłam wybierać je świadomie. Nawet lektury mi się podobają. Tak bardzo ich nie lubimy, a przecież muszą być dobre, skoro omawiamy je w szkole. Nawet jeśli są nudne czy niezrozumiałe to jednak wszystko trzeba poznać, wszystkiego trzeba spróbować. Teraz jest też ten okres, kiedy wzięłam się za odkrywanie na nowo muzyki. Tej, do której zawsze wracam. Wolnej, cichej, spokojnej. Znudziły mi się te wszystkie hity łapiące za serce. Chcę się relaksować, przeżyć coś emocjonalnego, ale emocje to nie zawsze pościgi i wybuchy. Wydawałoby się, że wszystko jest na swoim miejscu: nauka, książki, muzyka i teraz to najpiękniejsze. Kolejny post i 50 000 wyświetleń, które wbrew pozorom lekko mnie przytłaczają. W końcu to nie 10, 100, 1000 ale 50 000. Nie wiem czy powinnam dziękować wam czy powiedzieć sobie "jednak wytrzymałaś", ale chyba zrobię to pierwsze. Kurczę, naprawdę miło na to patrzeć, mimo że to tylko liczba. Za tymi liczbami w końcu kryją się ludzie, których w większości nie znam, ale z jakiegoś powodu jednak tutaj weszli. To jest właśnie najpiękniejsze. Teraz już na pewno wszystko jest na swoim miejscu.