Dopiero połowa miesiąca. Poudawajcie, że chcecie już szkołę, to też będzie wam się dłużyło. Dobry patent, polecam. Tylko ja nie udaję. Tęsknię za klasą i chcę już mieć wszystko poukładane. Jedyny minus jest taki, że będę coraz bliżej matury, ale czas leci ciągle. Od narodzin jest mi coraz bliższa. 

Już 1/2 planów wakacyjnych za mną. Minęło wesele, największa atrakcja. Trochę głupio, bo w sumie nie mam zbyt wielu zdjęć i taką pełną relację pasowałoby zrobić kiedy już dostanę te od fotografa. Z drugiej jednak strony będę musiała na to poczekać kilka miesięcy, a wtedy sprawa nie będzie już tak aktualna jak teraz. Mimo wszystko wolę chyba zrobić to raz a porządnie. Mogę jedynie dodać, że to było najlepsze wesele w moim życiu.

Skoro ten etap mam za sobą mogę bardziej skupić się na sobie i swojej osiemnastce. Został miesiąc więc jakiś zarys mam w głowie, ale zobaczymy jak to wyjdzie.  

Od kilku dni z rzędu chodzę nad wodę. I kto by pomyślał, że mam za domem taki mały raj! Zakochałam się w tym miejscu. Może nie jest najpiękniejsze, ale mnie taki krajobraz w zupełności wystarcza. W sobotę byłam tam z siostrami, żeby spędzić ze sobą trochę czasu przed rozstaniem.

W trakcie wakacji trudno jest się zabrać za cokolwiek. Odpuściłam już całkowicie walkę z moim laptopem, co wybiło mnie nieco z rytmu. Zawsze kiedy chciałam coś napisać siadałam wieczorem kiedy miałam ciszę, robiłam milion innych rzeczy w internecie i dopisywałam po 1 zdaniu, kiedy tylko przychodziło mi do głowy. Po 2 godzinach byłam gotowa. Trudno jest mi przyjść, usiąść przed komputerem i pisać na nieswojej klawiaturze. Włączyłam sobie muzykę i zrobiłam gorącą czekoladę żeby poszło mi trochę łatwiej. Ponadto od kilku dni bawię się szablonami. Jestem usatysfakcjonowana.

Wakacje zaczęłam świadectwem z paskiem i tygodniem przesiedzianym w domu. Udało mi się w końcu skompletować weselny outfit. Czekam jeszcze tylko na buty i nareszcie będę mogła wszystko ze sobą przymierzyć. Ogólnie od kilku tygodni w moim domu nie ma innego tematu. To ślub mojej pierwszej siostry, czuję się taka ważna. Na szczęście nie muszę świadkować ani niczym się stresować. Będę tam tylko wyglądać. I jeść.

Zostały nam dwa tygodnie. Nie mogę doczekać się ostatniego. Fryzjer, paznokcie, same przyjemności. Ta gorąca czekolada jest z chili. Dopiero teraz zaczęłam czuć tę paprykę. Dziwny smak biorąc pod uwagę, że ją posłodziłam.

Jutro zobaczę się w końcu z moimi prawie dorosłymi dziewczynkami. Poopalać się raczej nie poopalamy patrząc na dzisiejszą pogodę, ale wcale mnie to nie dołuję. Nienawidzę słońca na swojej skórze. Za to pokochałam hennę i będę chyba próbować bawić się nią dalej.

Buźki ♡

Warto było się trochę pomęczyć. Spędzić dwie noce w autobusie i kilka dni bez dostępu do internetu. Ten wyjazd wyszedł zupełnie inaczej niż się tego spodziewałam. Mediolan nieco mnie zawiódł, po kilku godzinach chodzenia bez celu zdałam sobie sprawę, że warto się tam wybrać, ale w czasie trwania tygodnia mody. Nie mogę powiedzieć, że zupełnie nic mnie tam nie zachwyciło, jednak oczekiwania były dużo większe. Cały krajobraz psuł mi widok dziesiątek sprzedawców wciskających pod nos selfie stick. Mam od tej pory uraz do kijków do robienia selfie. Po 20 ofercie sprzedaży zaczęłam mieć dość. Cały dzień wynagrodziła mi noc w pięknym hotelu w Sanremo. Wspaniale wstaje się z łóżka z myślą, że za oknem widać palmy i przepiękne morze. Do granicy z Monako mieliśmy tylko nieco ponad godzinę drogi. To małe państewko bardzo mnie zaskoczyło. Wszystko na pierwszy rzut oka jest takie idealne: morze, skały, budynki, zamek, dosłownie wszystko. Na szczęście w ciągu jednego dnia nie mogłam poznać tego miejsca dokładniej, więc pozostało mi w głowie tylko to pierwsze wrażenie. Lloret de Mar, w którym spędziliśmy trzy noce, bardzo różni się od tego, co widziałam w telewizji. To typowe imprezowe miasto. W ciągu dnia całkiem spokojne i przyjazne. O 23 na ulice wychodzą dilerzy, gwałciciele i inni niebezpieczni ludzie. Gdybym nie była świadkiem jednej z takich nieprzyjemnych sytuacji, to pewnie nie zwracałabym na to uwagi. W Barcelonie widzieliśmy tak wiele, że nie wiem czy będę w stanie wszystko wymienić. Do najważniejszych należą zdecydowanie Camp Nou i Sagrada Familia, ale poza tym mogliśmy m.in. zrobić zakupy na największym barcelońskim targu. Dosłownie chłonęłam owocowe koktajle. Wszędzie pełno ludzi, słodyczy, owoców, kolorów, jeden wielki zgiełk. Fantastyczne miejsce, ale żeby przejrzeć każdy stragan, potrzebowałabym wielu godzin. Z chęcią wróciłabym tam tylko po to, aby spacerować uliczkami i patrzeć na palmy. Równie chętnie wróciłabym do Avignon, gdzie na każdym kroku czuć lawendę. Naprawdę magiczne, miejsce. Kupiłam tyle woreczków, że ten zapach roznosi sie po całym domu. Mimo wszystko najbardziej urzekła mnie Genewa. Ludzie jeszcze bardziej idealni niż w Monako. Budynki jeszcze piękniejsze. Butik Ellie Saaba, najcudowniejszy zachód słońca jaki widziałam w życiu i równie piękna burza. Może to, co myślę o tym mieście to tylko fikcja, która powstała w mojej głowie, ale po co mam to psuć, jeśli ma na mnie pozytywny wpływ? Chciałam wracać do Polski, byłam zmęczona. Teraz, po kilku dniach marzę tylko o tym, żeby wrócić do Genewy i znów poczuć na twarzy krople wody wypływającej z największej fontanny na świecie. Na moje nieszczęście właśnie tam padł mi aparat. Będę musiała ukraść komuś zdjęcia.

Postanowiłam tu co nieco zmienić. Minęły 3 lata odkąd bawię się w blogi, w ciągu których udało mi się zebrać 50 tysięcy odsłon. To jednak zły wynik, bardzo zły. Mimo wszystko jestem dumna z siebie, bo udało mi się wyprzeć z głowy wszystkie myśli typu "nie chce mi się" i "to bez sensu". Chociaż czasami faktycznie było bez sensu. Nie miałam kompletnie pomysłów i pisałam pod presją czasu. Może czytając jakieś starsze posty dacie radę odróżnić te pisane na siłę od tych, gdzie jestem cała ja. Cóż, nie mam po prostu czasu przesiadywać wieczorami, czytać inne blogi i ciągle ulepszać swój. Odkąd włączanie mojego laptopa wiąże się z całym rytuałem, co mnie niesamowicie zniechęca, przestałam zwracać uwagę na mijające tygodnie. Zdaję sobie sprawę, że tak nie może być, bo jednak systematyczność to jedna z kwestii, które sama doceniam u innych blogerów. Posty muszą być częste, konkretne i ładnie obudowane.  To wszystko, mam nadzieję, uda mi się ulepszyć. Laptop zastąpię czymś innym, posty podzielę na kategorie, zdjęcia dopracuję jeszcze bardziej. Daję wam to na piśmie, więc muszę dotrzymać słowa. Poza tym- pooglądajcie jak wyglądałam dzisiaj w szkole. Do następnego! xoxo

Nigdy nie przywiązywałam wagi do tych slangów reklamowych związanych z nadejściem wiosny. Moje życie składało się z przejścia z jednego etapu do drugiego bez okazywania większych emocji. Może kiedyś pierwszy śnieg był czymś ekscytującym, ale to są jeszcze czasy podstawówki. Chociaż okazuje się, że czasem nawet w liceum "Patrzcie, śnieg sypie!" może okazać się najciekawszym wydarzeniem dnia. Ale stop, mamy wiosnę. Pierwsze ognisko i pierwsza impreza już za mną, a czeka mnie jeszcze tyle świetnych spraw. Zaczynam powoli żyć wyjazdem do Barcelony, a niedawno okazało się, że na naszej trasie znalazł się też Mediolan. W końcu będę mogła pokazać wam coś więcej niż mój pokój. Mam w swoim kalendarzu tyle dat, że aż miło się odlicza te dni. Za miesiąc będzie to, a za dwa miesiące znów kolejna rzecz. Uwielbiam takie chwile, kiedy patrzę w przyszłość i widzę same niesamowite przeżycia, które mnie czekają. Dawno nie układało mi się tak dobrze, jak teraz. Jeśli dodatkowo wezmę się za siebie, posprzątam pokój i zrobię jakieś domowe spa, to zacznę chyba żyć innym życiem. Lepszym. Tak, jestem w jednym z najmilszych etapów, przez jakie dane mi jest przechodzić.

Nie mam pojęcia jak kilka lat temu byłam w stanie pisać po 12 postów miesięcznie. Codziennie wieczorem włączałam komputer, więc w zasadzie nie miałam niczego lepszego do roboty. Teraz w ogóle go nie włączam, nie czuję takiej potrzeby. Robię to tylko po to, żeby w końcu tu napisać i trochę pobawić się szablonem. Minęło dość sporo czasu. Z jednej strony wszystko układa się świetnie, z drugiej źle. Święta minęły bardzo spokojnie, a nawet doszło podczas ich trwania do kilku pozytywnych zmian. W zasadzie nie wiem czego się po nich spodziewać. Czas pokaże. Najbliższy czas. Patrzę na to wszystko pozytywnie, choć trochę się boję. A nie powinnam. Mam w tym tygodniu pełno roboty, a zabrać się za to muszę już jutro. W zasadzie już w środę zaczęłam przygotowania do dni otwartych, za które w dużym stopniu jestem w tym roku odpowiedzialna. Z jednej strony się cieszę, bo lubię robić takie rzeczy, a z drugiej zdaję sobie sprawę, że trochę zbyt wiele na siebie wzięłam. No ale przecież jakoś to ogarnę! W dodatku zaczynają mi się praktyki dziennikarskie. Mam nadzieję, że wyniosę stamtąd coś, co przyda mi się tutaj. Poza tym... dalej jeżdżę tym autobusem, chociaż już nie jest tak zimno. Rano w nim przysypiam, po południu jeszcze bardziej. Myślę o wszystkim i o niczym. Jak jest, a jak chciałabym żeby było. A jak być może będzie. Nie chcę się bawić w przewidywanie przyszłości. Przyjmę wszystko, co mi przyniesie.